Crossmedia heerst in marketingland

Crossmedia is tegenwoordig het toverwoord in de mediawereld en marketingland. Iedereen begeeft zich op elkaars terrein. Uitgevers hebben een website met booktrailers. Een bank heeft naast interactieve tv-commercials ook zijn eigen tv-programma’s. Een krant brengt zijn nieuwste items via de mobiele telefoon bij zijn lezers. En ga zo maar door. Vooral adverteerders gebruiken de meest uiteenlopende combinaties om hun producten aan de man te krijgen. De consument wordt werkelijk overspoeld met promotieactiviteiten.

Volgens het artikel ‘Van tekst en plaatjes naar beeld en geluid’ in de NRC Next van 18 juni 2008, zijn de Rabobank en de Telegraaf de voorlopers op dit gebied.

Zo heeft de Rabobank de videowebsite RaboSport.tv opgezet. Hierop vind je verschillende filmpjes van sportwedstrijden die gesponsord worden door de Rabobank. De bank probeert zo op een crossmediale manier de aandacht van de sportliefhebber te trekken. Naast internetfilmpjes heeft deze bank ook zijn eigen tv-programma: My First Home op RTL 4, hét programma voor en over starters op de woningmarkt. Ook maakt de Rabobank gebruik van interactieve tv-commercials en een speciale mogelijkheid bij digitale televisie. Bezitters daarvan kunnen met één druk op de rode knop meer informatie opvragen over de bank zelf. Wat voor een soort consument je dus maar bent, je zal niet ontkomen aan de promotieactiviteiten van de Rabobank.

Ook de Telegraaf is goed op de hoogte van de mogelijkheden die crossmedia biedt. Deze krant heeft zijn activiteiten als traditioneel dagbladuitgever verlegd naar vooral video op mobiel. Volgens de directeur digitaal van Telegraaf Mediagroep Nederland (TMN), Marianne Zwagerman, ligt in bewegend beeld de toekomst. De consument verandert. Maar ook hun omgeving verandert. Stilstaand beeld trekt veel minder aandacht als daarnaast een bewegend beeld wordt afgedraaid. En daarom heeft de Telegraaf zich ten doel gesteld om volgend jaar 15 % van de omzet uit digitale activiteiten te halen.

Het Telegraafconcern heeft eigen productiebedrijven en maakt onder andere RTL Autowereld, programma’s van misdaadverslaggever John van den Heuvel en Privé-hoofdredacteur Wilma Nanninga en video-items voor GeenStijl.tv. Ook Relatieplanet.nl is van dit concern. De inkomsten halen zij vooral uit ‘digitale’ abonnementen, mobiele inkomsten en advertenties. De Telegraaf wilt nog steeds het gesprek van de dag bepalen, maar dan op een crossmediale manier.

De woorden mobiel, video, digitaal en crossmediaal lijken de toekomst in pacht te hebben. Maar dat  hangt niet alleen van de technische mogelijkheden af. Ook de consument moet er klaar voor zijn. Zo hadden de TMN en SBS6 de EK Flits in het leven geroepen. Abonnees kregen voor een eenmalig € 1,10 dagelijks een kort video-sportjournaal op hun mobiele telefoon. Een forse inspanning voor SBS 6, maar tevergeefs. Er kwamen nog geen eens duizend mensen op af…

Het EK en de zaterdagkrant

Het was de laatste tijd weer druk in medialand. Vooral op het gebied van sport was er veel te beleven. Op televisie, in de kranten, in tijdschriften en op de radio hoorde je niks anders dan voetbal voetbal en voetbal. Af en toe een beetje tennis uit Parijs ertussen door (Roland Garros 2008 Paris). Oh, en vergeet de staking van de streekbusvervoer niet. Maar het EK spant toch wel de kroon. Het heeft niet alleen invloed op de berichtgeving in de media, maar ook op de productie en distributie van de media.

Neem bijvoorbeeld de zaterdageditie van 14 juni van de nationale ochtenddagbladen. Vanwege de wedstrijd Frankrijk – Nederland op vrijdagavond lukt het de uitgevers van de landelijke ochtendbladen niet om zaterdag alle kranten op tijd te bezorgen.

Lezers van bijvoorbeeld de Volkskrant krijgen de zaterdageditie een uur later dan normaal. Het Algemeen Dagblad en Trouw kampen met hetzelfde probleem. Sommige delen van het land zullen deze kranten later ontvangen dan andere delen van het land. Het Algemeen Dagblad heeft daarnaast een grotere oplage te drukken waardoor de vertraging nog eens wordt vergroot. Ook zijn van alle drie de kranten de edities een stuk dikker vanwege de vele gebeurtenissen rondom het EK.

Het is bijzonder hoe groot de invloed van die oranjekoorts is. Je zal bijvoorbeeld maar als voetbal-hater naar het concert van Bon Jovi gaan, juist om aan die hele voetbal-heisa te ontsnappen. Dan had je mooi pech, want ook daar kreeg voetbal voorrang. Het was de wens van Bon Jovi zelf dat het publiek voor zijn optreden de wedstrijd Nederland – Frankrijk op megaschermen kon volgen. De avond begon met een warming-up van DJ Silvan Stoet met de beste hits uit de jare ‘80 en ‘90, gevolgd door een optreden van VanVelzen. Om kwart voor negen begon de voetbalwedstrijd en om half 11 het optreden van Bon Jovi. Dat zal dus geen lang optreden geweest zijn, maar wel een erg indrukwekkend en afwisselend avondje voor de Bon Jovi fans.

En dan heb je nog de ’officiële’ EK-megahit. Wolter Kroes, René Froger en De Welpies strijden allemaal voor dé EK-megahit. Op het moment staat Wolter Kroes met zijn Viva Hollandia op de nummer één van de Nederlandse Top 10. Maar ook Bloed, Zweet en Tranen van René Froger en Alle Welpies Helpen van de Welpies zingt iedereen mee. In de Mega Top 50 van radio 3FM staat de EK-hit van Wolter Kroes op nummer 5. René Froger vinden we op nummer 9 en de Welpies komen niet in de lijst voor. Maar als je ‘officiële EK hit’ googlet wordt er nergens duidelijk wat nu precies die officiële hit is.

Op het moment van schrijven is Nederland uitgeschakeld door Rusland. De oranje vlaggetjes zijn uit de straten verdwenen. De media zal dus een nieuwe hype moeten zoeken!

 

Interview Sarah Jurgens

Voor Journalistieke Vaardigheden (R704) kregen we de opdracht om een interview te houden voor in een nieuwe rubriek van de Havana. Het onderwerp van die rubriek mochten we zelf verzinnen. Ik heb voor deze opdracht een interview gehouden met Sarah Jurgens, een vriendin van mij. Ik ben wel tevreden met het eindresultaat. Het is een levendig stuk geworden, en het leest makkelijk weg. Mijn onderwerp voor het interview was Verslaving. En dan niet de gewone verslavingen zoals bijvoorbeeld aan roken of drugs, maar aan computeren, sms’en, plannen, huppelen enzovoort. De ‘wat minder erge’-verslavingen, maar die soms wel hoogst irritant (voor de omgeving) kunnen zijn. Sarah heeft een niet erg irritante verslaving, maar wel een opvallende en voor veel mensen herkenbare. Ze is verslaafd aan Labello. In het volgende interview kun je er meer over lezen.

 

Addicted

Sigaretten, drugs, alcohol, je zal er maar verslaafd aan zijn. Maar dit zijn niet de enige verslavingen op de wereld. Verslaafd aan uitgaan, aan lezen, aan je vriendje, aan computeren. Het bestaat allemaal. Misschien minder erg maar soms veel lastiger. In Addicted vertellen studenten over de meest uiteenlopende verslavingen en hoe ze ermee om proberen te gaan. 

Sarah Jurgens HBO Voeding, derde jaars

Waar ben je verslaafd aan?

Labello Hydro Care Lippenbalsem 

Hoe ben je er verslaafd aan geraakt?

Het was in de winter van twee jaar geleden, toen het zo extreem koud was. Ik heb snel last van droge lippen en ik móest die dag naar buiten. Dat was erg vervelend en dus ging ik naar de drogist voor een lippenbalsem. En net díe dag was de Labello in de aanbieding, dus die heb ik toen maar gekozen. Het hielp erg goed, mijn lippen waren niet meer zo droog ondanks de kou. Maar na de winter en de droge lippen kon ik er niet meer mee stoppen dus nu gebruik ik het zelfs in de zomer.  

Hoe lang ben je er nu al verslaafd aan?

Vanaf die extreem strenge winter dus iets van twee jaar geleden alweer. Sindsdien ben ik niet meer gestopt met smeren. 

Hoe voel je je eronder?

Ik voel mij er op zich wel oké onder. Alleen heb ik gehoord dat je eigenlijk gewoon Labello eet als je het opsmeert. Labello is vet, dus wanneer het uit de hand loopt is het tijd voor een Sonja-Bakker-dieet! Maar buiten dat heb ik er zelf niet erg problemen mee. Ik raad anderen met droge lippen zelfs aan ook Labello te proberen. Sommigen zijn er daarna ook verslaafd aan geraakt, maar dat is mijn probleem natuurlijk niet. 

Wat vinden je vrienden er van?

Sommigen vinden het erg irritant en storen zich er aan. Volgens hen staat het tuttig. Anderen hebben het niet eens door als ik in een gesprek van vijf minuten drie keer Labello smeer. En weer anderen heb ik aangestoken met mijn gedrag, zij zijn nu net zo verslaafd als mij zelf. Daar heb ik eigenlijk zelf voor gezorgd want ik heb hun Labello als cadeau gedaan! 

Wat kost het je aan geld en/of tijd?

In totaal kost het mij ongeveer één à twee minuten per dag. Over een jaar genomen ben ik er ongeveer €12,- aan kwijt. Dat is dus €120,- per tien jaar. Oeps! Dat zijn gewoon drie autorijlessen! Maar van de andere kant bekeken, het is maar €0,03 cent per dag, en daar zijn niet veel andere dingen mee te kopen…

 

Poster voor de Musical Ciske de Rat

Voor het vak Beeldredactie en -bewerking hebben we, Joyce Braun en ik, een poster gemaakt voor de musical over Ciske de Rat. Na veel geknutsel met de programma’s Photoshop en InDesign van Adobe, is het uiteindelijk wel gelukt een leuke poster te ontwerpen.

Het was nog aardig lastig om aan rechtenvrij beeld te komen. Daarnaast moest het beeld bij het soort poster passen. We wilden namelijk een poster die goed liet uitkomen dat het een serieus verhaal is over een eenzaam jongetje. In de musical staan echter ook de kwajongensstreken van Ciske centraal. Deze twee facetten hebben we in de poster verwerkt door de kleur rood (ondeugend, richting kwaad) te kiezen als hoofdkleur en de foto in grijstinten (droevig). We hebben voor een foto gekozen waar een jongen op te zien is die alleen op een steiger staat en uitkijkt op een grote ‘lege’ zee.

Ik vind de poster in het algemeen wel goed gelukt. Alle onderdelen zijn met een reden zo gemaakt en is van toepassing op een onderdeel uit het verhaal van de musical. Het enige wat ik een beetje jammer vind is dat het jongetje op de foto duidelijk een stuk jonger is dan dat Ciske is in de musical. Maar dat konden we niet meer veranderen. We hadden te weinig tijd om zelf een foto te gaan maken, en op de beeldbanken van internet stond geen betere dan deze.

Via de volgende link is de poster te bekijken:

Poster Musical Ciske de Rat

Duurzame reizen

stage periode

Afgelopen tien weken heb ik stagegelopen bij een klimaatvriendelijke online reisbureau, Greenbookings. Greenbookings verkoopt dezelfde soort reizen als allen andere reisbureaus op de markt. Het grote verschil is echter dat de CO2 uitstoot van elke reis wordt gecompenseerd. Dit doen zij door onder andere de investeren in milieuvriendelijke projecten. Voor meer informatie over dit interessante reisbureau kun je kijken op www.greenbookings.com.

Als stagiair heb ik een deel van de webredactie voor mijn rekening genomen. Ik heb verschillende stukjes tekst geschreven en deze op de site gepubliceerd. Een voorbeeld daarvan kun je bekijken via de volgende link: http://www.greenbookings.com/Greenbookings/Duurzame-reizen.aspx

Hier worden verschillende reizen beschreven die je via Greenbookings kunt boeken en waarbij je een actief aandeel hebt aan vrijwilligersprojecten in verschillende ontwikkelingslanden.

Booktrailer

In de laatste periode van jaar twee was het thema fondsvorming. Een onderdeel was het maken van een booktrailer, een promotiefilmpje voor een nieuwe titel binnen een fonds van een uitgeverij. Dit mocht heel simpel met Movie Maker gemaakt worden. Hieronder vindt u mijn booktrailer over het boek The Simple Life van Lauren Wells.

Booktrailer The Simple Life

 

Ik vind het filmpje op zich wel goed gelukt, maar met een paar plaatjes, tekst en geluidje is het moeilijk om een filmpje te maken die echt aanspreekt en mensen ‘triggert’ om een boek te kopen. (Ik heb het filmpje even op YouTube gezet, anders kon ik ‘m niet op deze blog plaatsen).

Groet en fijne vakantie!

Een uitzondering op de regel

Afgelopen dinsdag werden de winnaars van de Webby Awards bekend gemaakt. De sites van de New York Times, The Onion, National Geographic, Flickr en ESPN kunnen de Webby’s op hun naam schrijven.

Opvallend was de zogenaamde Webby voor de ‘internetpersoon van het jaar’. Dit jaar kreeg de komiek Stephen Colbert de eer. Hij had dit te danken aan ‘de innovatieve manier waarop hij internet gebruikt voor interactie met liefhebbers van zijn programma op Comedy Central, The Colbert Report’. Door een campagne van zijn fans lukte het om de officiële website van de show bovenaan in google de topplaats te bezorgen wanneer er op ‘grootste levende Amerikaan’ werd gezocht. Daar zullen vele andere sites jaloers op zijn geweest!

Ook Will.i.am, zanger en medeoprichter van de band The Black Eyed Peas, heeft dit jaar een Webby op zijn naam staan. En niet zomaar een Webby, maar de ‘kunstenaar van het jaar’-webby. Dit vanwege zijn zeer kunstige campagnefilm voor presidentskandidaat Obama. Het filmpje ‘Yes we can’ werd wereldberoemd en heeft veel mensen tot tranen geroerd. Ook dit is een erg creatieve combinatie van multimediale toepassingen.

De prijzen worden uitgereikt door de International Academy of Digital Arts and Sciences. Deze academie telt in totaal 550 leden en is het belangrijkste instituut op het gebied van webontwikkeling. Het werd in 1998 opgericht ter ondersteuning van de creatieve, technische en professionele vooruitgang van het internet en de ontwikkeling van nieuwe interactieve media. De normen hiervan worden elk jaar weer hoger vanwege de grote groei in mogelijkheden. Het ontvangen van een Webby Award wordt dan ook zeker als eer gezien in de digitale wereld. Het geeft de mate van professionaliteit aan voor deze websites.

Pas was ik aanwezig bij een discussie over het nut van awards en andere jurryprijzen. Vaak heeft de jury, of een deel van de jury, een eigen belang bij het selecteren van winnaars. Vooral in de boekenwereld is dit berucht. Het feit of de auteur en de rescensent goed bevriend zijn of niet is vaak van belang bij het nomineren van prijskanshebbers. Daarnaast hebben de juryleden negen van de tien keer niet alle uitgegeven boeken, die eventueel in aanmerking komen voor de prijs, gelezen. Dus in hoeverre heeft zo’n prijs dan nog een boodschap?

Bij de Webby Award is dit naar mijn idee een ander verhaal. Sowieso bestaat de International Academy of Digital Arts and Sciences uit meer leden dan dat de jury van ‘boeken-awards’ vaak uit bestaan. Daarnaast zijn websites makkelijk te overzien en kost het niet zo veel tijd als het lezen van bijvoorbeeld literaire boeken. De kans op vriendjespolitiek door vriendschappen tussen leden van de academie en de makers van de website is ook een stuk kleiner. Sowieso is die wereld veel en veel groter. En dan nog als laatste en belangrijkste reden waarom de Webby Awards meer nut hebben dan ‘boeken-awards’: Bij Webby Awards gaat het vooral om de technische functies van de website, in hoeverre er gebruik gemaakt is van nieuwe technologieën en interactiviteit. Dit heeft in geen enkel opzicht met smaak te maken. Jury’s van boeken-awards hebben elk hun eigen voorkeur voor stijl van schrijven, elk hun eigen lievelingsauteur, elk hun eigen favoriete fonds. Met smaak valt niet te twisten, maar bij Awards zou daar een uitzondering op moeten worden gemaakt.

(Bronnen: Nrc Next en IADAS.net)

Onafhankelijke Publieke Omroep?

Het commissariaat voor de Media wil Radio 2 een boete opleggen van 80.000 euro omdat de zender te veel reclame heeft gemaakt voor de nieuwe cd van Trijntje Oosterhuis. Er zou sprake zijn van belangenverstrengeling. Radio 2 zou 40.000 euro geinvesteerd hebben in de vervaardiging van de cd The Look of Love. In ruil daarvoor zou de zender een percentage van de opbrengst uit de verkoop van platenmaatschappij EMI hebben gekregen. Na de release riep Radio 2 het album uit tot ‘cd van de week’ en draaide veelvuldig nummers van de plaat. De zender zou hier een totaal van 100.000 euro aan verdient hebben, waarvan de helft naar het Metropole Orkest gaat. Volgens het radiostation zelf heeft de zender een normaal percentage royalties gekregen voor de deelname van het Metropole Orkest, dat verbonden is aan de publieke omroep.

 

Eind september speelde deze zaak al binnden de Tweede Kamer. De ruime meerderheid van SP, CDA, PvdA en VVD zette vraagtekens bij de gang van zaken. Het CDA sprak toen van “misbruik door radio 2 van zijn positie als publieke zender”. Op 4 april 2008 werd bekend dat het Commissariaat een boete van 80.000 euro wilt opleggen. Radio 2 is op de hoogte gesteld van het voornemen en kan op een hoorzitting die binnenkort plaatsvindt een reactie geven. Pas daarna zal het Commissariaat de definitieve boete vaststellen.

 

Het artikel in de NRC Next van 4 april 2008 liet daarnaast weten dat het niet vaak gebeurt dat het Commissariaat voor de Media hoge boetes oplegt. Dus, óf de Mediawet wordt nooit overschreden, óf het Commissariaat loopt de grootste gedeelte van zijn tijd te slapen. Een derde mogelijkheid is dat het gaat om de extreem hoge boete. Al is de boete relatief gezien niet hoog. Radio 2 is een onderdeel van de publieke omroep en heeft daarom een grote financiële buffer. Als je het in een ander opzicht bekijkt, is het echter wel een extreem hoge boete. De zender heeft een totaal van 40.000 euro geïnvesteerd in deze operatie. Daar hebben zij 100.000 euro mee verdient, 80.000 euro gaat waarschijnlijk naar het Commissariaat voor de Media. Blijft er dus een bedrag over van 20.000 euro, waarvan de helft naar het Metropole Orkest gaat. Radio 2 zal er niet van wakker liggen, maar voortaan zullen ze zulke operaties moeten uitvoeren wanneer het Commissariaat in een diepe slaap is…

 

 

Een kleine kanttekening: De publieke omroep wordt gefinancieerd door de overheid. Het Commissariaat voor de Media wordt gefinancieerd door het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Blijft het geld dan niet binnen dezelfde organisatie?

Vragen…

De afgelopen tien weken kreeg ik op school het vak Media en Cultuur. Tijdens de lessen werden discussies gevoerd over verschillende onderwerpen die spelen binnen de media-ethiek. In hoeverre is alles wat de media zegt, te vertrouwen? Waar ligt de grens tussen de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van nieuwsgaring en het verbod op discriminatie? Is die grens wel te trekken? En in hoeverre hebben publieke personen een privé-sfeer? Is er in deze gedigitaliseerde samenleving  nog wel sprake van ‘privé’?

Uit die laatste vraag kwam een uitgebreide en interessante discussie voort. Want wie heeft er in deze tijd nu geen weblog? Een weblog met daarop vaak erg persoonlijke informatie: woonplaats, opleiding, werk, bezigheden, hobby’s, gebeurtenissen in het dagelijks leven. Maar dit is geen aantasting van de privé-sfeer. Wie niet wilt dat deze feiten over de hele wereld bekend worden, heeft geen weblog of vermeldt het niet.

Echter, voor sommige mensen is dit laatste niet vanzelfsprekend. De studenten van Media en Informatiemanagement aan de Hogeschool van Amsterdam (lees: mijn klasgenoten en ikzelf) móeten een weblog bijhouden. Er moet één artikel over je zelf gaan, wie je bent, wat je doet, waarom je deze studie en wat je toekomstperspectieven zijn. Elke periode moeten er minstens twee items geplaatst worden over actualiteiten (met eigen mening) uit de media en één item over een bepaalde opdracht die je naar eigen tevredenheid hebt uitgewerkt. Daarnaast krijg je elke periode een opdracht voor studieloopbaanbegeleiding (SLB) over zeer persoonlijke zaken. Daarvan moet je de uitwerking ook op je weblog plaatsen. Achter slot en grendel… Welkom hackers… Waar is de bescherming van de persoonlijke levenssfeer gebleven voor degene die later in hun werk de gedragsregels van de journalistiek in gedachten moeten blijven houden?

Bron of geen bron…

Koen Voskuil. Hij beweerde op basis van geheime bronnen dat de inval in een Amsterdams huis en de arrestatie van topcrimineel Mink K. onrechtmatig is geweest. Justitie vond dat hiermee hun autoriteit en geloofwaardigheid in gevaar kwam en vocht een rechtsgeding aan. De rechter bepaalde dat Voskuil óf zijn bron moest vrijgeven óf de gevangenis in moest. De jonge journalist besloot zijn bron te beschermen en werd op 22 september 2000 door justitie gevangengezet.

Op 22 november 2007, zeven jaar later, deed het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Staatsburg een uitspraak over deze zaak. Die bepaalde dat Koen Voskuil onrechtmatig gevangen was gezet. Er was sprake van schending van de vrijheid van meningsuiting. Daarnaast had Nederland de rechten van de mens geschonden door hem niet binnen een dag te vertellen waarom hij vast zat.

Koes Voskuil is blij en opgelucht over deze uitspraak. Hij heeft er zeven jaar op moeten wachten maar dit was wel het goede moment. De week erna zou de vaste Kamercommissie voor Justitie met minister Hirsch Ballin vergaderen over het wettelijk vastleggen van het verschoningsrecht voor journalisten. Na deze vergadering is besloten dat journalisten zich in het vervolg kunnen beroepen op het  voor hen wettelijk vastgelegde verschoningsrecht.

De minister wil dat dit verschoningsrecht niet geldt in extreme gevallen, bijvoorbeeld als de staatsveiligheid in het geding is. Daarnaast moet het begrip ‘Journalist’ goed afgebakend worden, anders is iedereen opeens ‘journalist’. NVJ-algemeen secretaris Thomas Bruning is van mening dat de uitspraak van het Europees Hof laat zien wat voor ‘n speciale plaats journalisten in de samenleving hebben. Zij moeten met een veilig gevoel hun bronnen in vertrouwen kunnen nemen als het bijvoorbeeld gaat over misstanden in de politiek. Twee meningen die in sommige gevallen recht tegenover elkaar kunnen komen te staan.

Ik vind het apart dat er na de Koen Voskuil-zaak het verschoningsrecht voor journalisten opeens wel wordt vastgelegd. Er zijn in de loop van de tijd zo veel andere zaken geweest waarbij dit recht ter sprake kwam. Bijvoorbeeld de zaak in 1989 over het Spaanse consul in ons land die zich, volgens Trouw, bezig hield met handel in wapens, drugs en belastigvrije-auto’s. Of in 1996, met die zaak over de mysterieuze ontvoering van een klein meisje in Disneyland. Waarom dan opeens wel na deze zaak? Hadden ze dit niet eerder kunnen bedenken? Of heeft het te maken met het feit dat de Justitie er nu ‘persoonlijk’ bij betrokken was?

 (bronnen: VillaMedia.nl, Media-ethiek van H. Evers)