De afgelopen tien weken kreeg ik op school het vak Media en Cultuur. Tijdens de lessen werden discussies gevoerd over verschillende onderwerpen die spelen binnen de media-ethiek. In hoeverre is alles wat de media zegt, te vertrouwen? Waar ligt de grens tussen de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van nieuwsgaring en het verbod op discriminatie? Is die grens wel te trekken? En in hoeverre hebben publieke personen een privé-sfeer? Is er in deze gedigitaliseerde samenleving nog wel sprake van ‘privé’?
Uit die laatste vraag kwam een uitgebreide en interessante discussie voort. Want wie heeft er in deze tijd nu geen weblog? Een weblog met daarop vaak erg persoonlijke informatie: woonplaats, opleiding, werk, bezigheden, hobby’s, gebeurtenissen in het dagelijks leven. Maar dit is geen aantasting van de privé-sfeer. Wie niet wilt dat deze feiten over de hele wereld bekend worden, heeft geen weblog of vermeldt het niet.
Echter, voor sommige mensen is dit laatste niet vanzelfsprekend. De studenten van Media en Informatiemanagement aan de Hogeschool van Amsterdam (lees: mijn klasgenoten en ikzelf) móeten een weblog bijhouden. Er moet één artikel over je zelf gaan, wie je bent, wat je doet, waarom je deze studie en wat je toekomstperspectieven zijn. Elke periode moeten er minstens twee items geplaatst worden over actualiteiten (met eigen mening) uit de media en één item over een bepaalde opdracht die je naar eigen tevredenheid hebt uitgewerkt. Daarnaast krijg je elke periode een opdracht voor studieloopbaanbegeleiding (SLB) over zeer persoonlijke zaken. Daarvan moet je de uitwerking ook op je weblog plaatsen. Achter slot en grendel… Welkom hackers… Waar is de bescherming van de persoonlijke levenssfeer gebleven voor degene die later in hun werk de gedragsregels van de journalistiek in gedachten moeten blijven houden?
